Miewam ostatnio wolne chwile, Big B zgarnia Yodę i zabiera ją do spania.

Nagle w domu cisza i spokój. I ja, trochę w tej ciszy i spokoju zagubiona.

Z początku rzucałam się na to, co trzeba zrobić, znacie to przecież: a to podłogę zmyć, a to zupę ugotować, a to ogarnąć.

Obserwując jednak Big B doszłam do wniosku, że nie zamierzam marnować tej chwili ciszy na pierdoły. Big B sporadycznie poświęca swoje wolne chwile na takie rzeczy, czego właściwie nie mam mu za złe. Uczę się za to od mistrza. I tak, oni śpią, pranie niezdjęte, brudne nie włączone, zmywarka pełna i podłoga w sieni brudna, a ja nic na to.

Poradzimy sobie z tym, jak wszyscy wstaną.

Tylko, że ja nieco odwykłam od chwili ciszy.

Nie wiem, co mam zrobić.

A to album ze zdjęciami Yody. A to magazyn o książkach. A to książka. A to koty. A to pisanie. A to blog. A to Mastering the Art of French Cooking.

I przyznaję, czasem kończy się beznadziejnie, na siedzeniu w Sieci. Walczę z tym uparcie.

Może powinnam w poniedziałkowe ciche chwile pisać, we wtorkowe nadrabiać gazetowe zaległości, w środowe wyklejać i porządkować zdjęcia, w czwartkowe… i tak dalej.

Powinni może uczyć tego w szkołach: mądre gospodarowanie własnym czasem.

pikfe

Yoda jest już całkiem dużą Yodą.

Wie, że mama nie lubi, kiedy Yoda jęczy i bierze ją wtedy na ręce, czyli w miejsce przez Yodę ukochane. Yoda zatem jęczy, dopóki nie znajdzie się tam, gdzie chce się znaleźć.

Wie też Yoda, że tata jest nieco bardziej odporny na jęki, więc nie jęczy, tylko bawi się grzecznie, zerkając od czasu do czasu na tatę.

Yoda zaczyna rozumieć.

I rozumować.

Trzeba mieć się na baczności, bo zmiana pieluch to był lekki kawałek chleba.

A pytań mnóstwo.

I jedno przede wszystkim: na co pozwolić, nie ograniczając?

pikfe

Zaległości doprawdy straszne, ale nie mam jakoś ostatnio serca do siedzenia przed monitorem. I czasu też jakoś nieszczególnie dużo

Ostatnio skończyłam na zimnej, ale świątecznej atmosferze w Dolinie Jaworzynki, a tu już po Świętach i w dodatku w Nowym Roku. Mam nadzieję, że dla Was wszystkich będzie to dobry rok.

Ostatniego dnia naszego pierwszego pobytu w Zakopanym z Yodą wybraliśmy się… na Słowację. Ja wolałam iść do Morskiego Oka, ale Big B jakoś bardzo wyraźnie nie miał na to ochoty, więc postanowiliśmy udać się tam, gdzie już raz bardzo nam się podobało, ale nie mieliśmy okazji pozostać tam dłużej. W 2009 nad Szczyrbskimi Jeziorami złapał nas deszcz.

Tym razem nie.

Pogodę mieliśmy naprawdę piękną, ale przyznać trzeba, że tylko my: Szczyrbskie Jeziora położone są na wysokości 1315-1385 metrów i tak mniej więcej do wysokości 1300 metrów mgły i chmury panowały okrutne, także wielka była moja radość, kiedy wyjechaliśmy prosto w piękne słońce, tak miło i ciepło grzejące, że obiad zjedliśmy na restauracyjnym tarasie. A doły tak wyglądały – dla nas pięknie, dla tych co pod spodem, gorzej.

Po obejściu jeziora szlakiem dla prawdziwych twardzieli, czyli wygładzoną, płaską, świetnie utrzymaną drogą…

… doszliśmy do wniosku, że Szczyrbskie są miejscem, gdzie można się nieźle lansować. Pobudowane apartamentowce, gdzie nabyć można metry w cenach iście królewskich; knajp co-nie-miara; stacja kolejowa; i sklepy i sklepiki i całkiem, całkiem spory tłumek, dość nawet przerażający w pierwszej chwili. Polecam więc Jeziora, bo pięknie jest naprawdę, ale jeśli możecie, unikajcie weekendów i sezonu.

Wnikliwie opisaną panoramę znad Jeziora znajdziecie tutaj.

I dnia ostatniego, jak zawsze, pożegnaliśmy Tatry z Olczańskiego Wierchu. U AardvarKa, u mnie, bywa się tam, bo widoki zawsze przecudne.

Tylko ten smog nad Zakopanym…

My go oczywiście wcześniej czuliśmy, bo mieszkamy trochę ponad Zakopanym (kto chciałby mieszkać przy Krupówkach?!) i wjeżdżając tam człowiek ledwo dyszał, naprawdę. Pogody mieliśmy bezwietrzne, więc nad naszym uzdrowiskiem cała ta chmura wisiała i wisiała i wisiała… Ale w Tatrach Yodzie katar przeszedł, a wcześniej nie przechodził ponad trzy tygodnie.

pikfe

Ostatnio nie bywam tu zbyt często – prawda jest taka, że ogromną większość mojego czasu zajmuje Yoda – ale wyjątkowo dziś przysiadam do komputera, słuchając mojego własnego zestawienia nie-kolęd, które wpawają mnie w świąteczny nastrój.

Rok temu z całkiem sporym brzuchem, w który fikała Yoda, lepiłam z Big B kocie kupy

I był śnieg! I na lipie powiesiliśmy jabłka, a małe kotki zdejmowały z choinki co się da.

Wszyscy mówili, że na następne Święta Yoda będzie jet sporym, siedzącym dzieciakiem.

I już, tak po prostu te następne Święta nadeszły, nie wiadomo kiedy.

Życzę Wam wszystkim, żeby Czas płynął trochę wolniej.

I w zdrowiu, bo to jednak najważniejsze.

pikfe

Big B

Yoda

Może w końcu uda mi się zakończyć?

Kolejny dzień naszej zakopiańskiej eskapady trochę rozminął się z tym, jaki miał być, szczególnie dla mnie. Wymyśliłam bowiem hotel na Kalatówkach, a to z jednego powodu: zamierzałam wygrzać się na tarasie. Dotarliśmy na rondo, potem spacerem do Kuźnic, które są całkiem nieźle zrewitalizowane, choć masa tandetnych sklepików tam pozostała.

I już na miejscu, tam, w Kuźnicach, okazało się, że hotel jest zamknięty z powodu remontu. Gdyby nie Yoda, nie byłoby problemu, ale przy takim małym szkrabie ciepłe miejsce jest jednak potrzebne. Od biedy mogłabym ją nawet nakarmić na dworze (nie ją rozbieramy, tylko mnie), ale zmiana pieluchy raczej nie wchodziłaby w rachubę.

Wybraliśmy zatem Dolinę Jaworzynki – po pokonaniu pierwszego trudnego odcinka, nasz wózek dawał sobie świetnie radę, a Yoda nawet się nie obudziła.

Dla mnie jednak ten spacer nie obfitował w wielkie atrakcje, ponieważ zamiast wygrzewać się w słońcu na tarasie, łaziłam w głębokim i lodowatym cieniu gór. Oczywiście, góry zwykle wynagradzają takie zaowdy i tak też było tym razem – chociaż zdjęcia wcale tego nie oddają.

Było tak cicho i spokojnie, tak Bożonarodzeniowo. Tak Bożonarodzeniowo jak wszyscy byśmy chcieli, tak prawdziwie.

I można było z wózkiem iść i iść, ale niestety – już na Przełęcz między Kopami nawet z naszym terenowym się nie wejdzie, więc z nadal śpiącą Yodą wróciliśmy do Kuźnic, gdzie obejrzeliśmy jeszcze plenerwoą wystawę starch fotografii. Naszą uwagę zwróciły szczególnie dwa zdjęcia.

Oto droga do Zakopanego w dziewiętnastym wieku.

I samo Zakopane, spokojna wiocha, odwiedzana w sezonie przez około 100 – 150 osób…

I tak kolejny dzień z Yodą się zakończył.

pikfe

Dziś zaczynamy spektakularnie, przynajmniej jak na miarę sześciomiesięcznego szkraba.

Tu można sobie porównać widoki

I jeszcze parę widoków ze szczytu Kasprowego, na który oczywiście wjechaliśmy kolejką. Teraz ludzi nie ma, a w dodatku na stronie PKL można podejrzeć sobie kamerką, czy pod kasami stoją ludzie. Bardzo wygodne.

Już wcześniej zaplanowaliśmy, że nie zjedziemy, tylko zejdziemy przez Roztokę Stawiańską, żółtym szlakiem do Murowańca. Godzina pięć, nawet maluch w nosidle da radę.

Na górze musieliśmy rozważyć, czy warto się decydować, a to dlatego:

Ścieżka była pokryta zamarzniętym śniegiem, wyślizganym już mocno. Na szczęście nadal było lekko na minusie, więc lód był suchy i stwierdziliśmy, że po prostu wystarczy iść wolno i spokojnie. Yoda w nosidełku u mnie, a ja asekurowana przez Big B – bez żadnych ciśnień udało się nam wolniutko pokonać najgorszy fragment pierwszej poważnej górskiej wycieczki Yody.

Potem było już tylko pięknie, choć Yoda jeszcze za mała, żeby widok odległych gór robił na niej wrażenie.

Owszem, zachwyciła się, kiedy szłyśmy kosodrzewinowym tunelem.

A w samym Murowańcu – pustym! – nasza córka nie zachwyciła nas, gdyż była całkiem przesrana i musieliśmy rozebrać ją do naga (co bardzo się Yodzie podobało, nam mniej, ponieważ w gruncie rzeczy było dość chłodno).

I teraz zwracam uwagę wszystkich niedoświadczonych jeszcze rodziców: stopy. W nosidełku, na barana, w plecaku na dziecko – stopy marzną. Bardzo, bo dziecko w ogóle nimi nie rusza. My byliśmy uprzedzeni, więc Yoda miała rajstopy, ciepłe skarpetki, wełniane skarpety i skórkowe buciki z futerkiem. I wiecie, czego dotknęliśmy, kiedy zdjęliśmy te wszystkie warstwy – zimnych jak lód stópek.

Wydaje mi się, że nie ma co wychodzić na jakieś długie spacery bez możliwość ogrzania stóp dziecka czymś z zewnątrz, choćby ciepłem własnego ciała.

Po kwaśnicy (Big B) i szarlotce (pikfe) wyruszyliśmy dalej – do Kuźnic przez Skupniów Upłaz – godzina trzydzieści pięć przepisowego zejścia.

Yoda znów usnęła, więc zeszliśmy naprawdę szybko, a i dobrze, bo godzina była już jak najbardziej odpowiednia do schodzenia.

I Przełęczy między Kopami na koniec.

Yoda zbudziła się pod sam koniec, wyjęliśmy ją z nosidła i spokojnym krokiem zeszliśmy do Kuźnic, bo Yoda uwielbia oglądać górskie świerki i trochę nawet do nich gada

I to na tyle na dziś, bo Yoda wzywa, ale część dalsza będzie

pikfe

Nie bywam ostatnio zbyt często w Sieci, a co za tym idzie – na blogach i na blogu. Najgłębsza przyczyna tego stanu rzeczy to oczywiście Yoda – a jest mi szkoda każdej minuty. Poza tym w ostatnim tygodniu udało się nam wyskoczyć do Zakopanego. W gruncie rzeczy spowodowała to Yoda, a ściślej rzecz ujmując jej nieprzemijający katar. Postanowiliśmy udać się „do gór” w celach sanatoryjnych, ale i ku własnej przyjemności.

Jak to zwykle nam – nie chwaląc się za bardzo – pogoda dopisała, tak więc już pierwszego dnia zapakowaliśmy Yodę w ciepłe ubranka i pognaliśmy do Doliny Kościeliskiej.

Od razu na wstępie zaznaczę, że chciaż mój blog nigdy nie był piękny fotograficznie, to w tym przypadku może być nawet nieco gorzej. Zabrałam ze sobą tylko naszą malutką idiotkamerę i po prostu pstrykałam fotki.

Tego pierwszego dnia Yoda dość długo była aktywna i chociaż widoki nie robiły na niej żadnego wrażenia , to świerki – i owszem. Bardzo się jej podobały i nawet próbowała do nich zagadywać.

W schronisku Ornak PUSTO, co było fantastyczne. Wysiedzieliśmy się w słońcu, a Yoda – bez wątpienia w najbardziej luksusowych warunkach, bo w wózku i pod ciepłą pierzyną, się w tym słońcu wyspała. Spotkaliśmy też inną małą Yodę, już dwuipółletnią, która dzielnie zasuwała z rodzicami w kierunku Iwanickiej Przełęczy, co dało nam nadzieję, że i my niebawem nie będziemy musieli posuwać się tylko po dolinkach.

Następnego dnia wybraliśmy się do Doliny Chochołowskiej – oczywiście, ludzi prawie nie było, chociaż dostarliśmy tam dobrze koło dziesiątej. Trafiliśmy idealnie – na całkiem martwy sezon i na przepiękną pogodę.

W schronisku zadawaliśmy szpanu, żeśmy wleźli z wózkiem, ale naprawdę – to nie był jakiś wielki problem. Może dlatego, że nastawiliśmy się na mozół, a w sumie poszło bardzo ładnie? W Chochołowskiej jedyne dwa ciężkie fragmenty prowadzą po kocich łbach – niezbyt to komfortowe dla dziecka, ale na szczęście nasz wózek sprawdził się idealnie.

Na Polanie Chochołowskiej było naprawdę przepięknie.

A pod sam koniec okazało się, że Yoda ma już poczucie humoru, choc może nieco jeszcze dziwne. Big B pognał z wózkiem do auta, a ja szłam wolniej z Yodą na rękach i podziwiałyśmy zachód słońca u wylotu doliny.

Postanowiłam zrobić nam zdjęcie z ręki, co doprowadziło moją córkę do spazmów śmiechowych

pikfe

Dzisiaj mija pół roku od tych dziesięciu minut, które spędziłam na łożu porodowym.

Pół roku.

Yoda jest już zupełnie inna, tak inna, że czasem aż ogarnia nas smutek, że ona właściwie już nie jest Yodą (to może akurat dobrze, że rysy twarzy trochę się jej zmieniły).

Nie jest już małym cyckiem. Cycek służy jej tylko do jedzenia, a nie tak jak kiedyś: do tulenia się, do zasypiania, do uspokajania, do zabawy. Karmienie to nie są wielogodzinne maratony, tylko pięciominutowe daj cyca i dziękuję bardzo, ale świat jest ciekawszy.

Czasem brakuje mi tej maleńkiej Yody, ale ta starsza zaraz to kompensuje swoim gadaniem, swoją zręcznością, swoim chceniem już bardzo wyraźnym.

Poza tym dziecko mamy idealne: śpi w nocy (oczywiście, je jeszcze w nocy, ale nie budzi się, tylko ja się budzę, kiedy Yoda zaczyna się kręcić), nie wstaje z kurami, sypia w dzień, je z apetytem ogromnym (marchewkę, bo cyca już mniej chętnie), jest towarzyskie, bo praktycznie nikogo się nie boi, a kiedy nasi goście zaczynają się nią zachwycać, to przykro mi, ale mama i tata idą w odstawkę, a córeczka kochana wyciąga ręce do innych i nawet się za rodzicami nie obejrzy.

Rośnięcie dziecka jest piękne, ale też tak odrobinę straszne.

pikfe

Co powiecie na to?

To widok na południową ścianę (mam tę informację tylko z jednego źródła) Mount Everestu. Kamera została zainstalowana na wysokości pięciu tysięcy sześciuset metrów (z tego, co się orientuję, kamera znajduje się we włoskim obserwatorium meteorologicznym, o dzień drogi od jednej z głównych baz trekkingowych) przez Włochów.

Ja pewnie nigdy tam nie dotrę, nawet nie wiem, czy mam chęć. Na sam szczyt na pewno jej nie mam, a i myślę, że do trekkingów znajdą się mniej zatłoczone miejsca.

Ale usiąść rano przed komputerem, z kubkiem ciepłej herbaty, i odpalić sobie widok na Mount Everest, o którym tyle czytałam (jak jeszcze myślałam, że może kiedyś będę miała ochotę na niego wejść) – to lubię.

Linka do tej strony dostałam od AardvarKa, nie będę wiśnia i też się podzielę:  http://www.evk2cnr.org/WebCams/PyramidOne/everest-webcam.html

Może też to polubicie?

pikfe

[Dziewięciomiesięczne] dziecko umieszczono na końcu trzymetrowego kojca, którego podłoga miała wzór szachownicy. Dwa metry od brzegu szachownica zmieniała się w szklaną taflę (wytrzymującą ciężar dziecka), co dawało złudzenie gwałtownego spadku. Aby sprowadzić dziecko nad do „urwisko”, na drugim końcu kojca umieszczono ruchomą zabawkę. Matkę ustawiono za dzieckiem. Polecono jej zrobić przerażoną minę ( zmarszczone brwi, uchylone usta z opuszczonymi kącikami), w momencie, gdy dziecko zbliży się do „urwiska”. Rozpoczyna się eksperyment: dziecko skuszone zabawką rusza w jej stronę, dopełza do „urwiska”, zauważa je i natychmiast się zatrzymuje. (…) Odwraca się w stronę matki i badawczo przygląda się jej twarzy. Gdy widzi przerażoną minę, natychmiast zawraca do punktu wyjścia. Doświadczenie zostaje powtórzone. Tym razem jednak matka ma się uśmiechać. Dziecko rusza, zatrzymuje się przy fałszywym urwisku, odwraca się, bacznie przygląda uśmiechniętej twarzy matki i uspokojone pędzi do przodu w kierunku zabawki.

Przy pierwszym podejściu powstała konotacja negatywna, spowodowana wyrazem lęku na twarzy matki. Dziecko podzieliło to uczucie i uciekło przed wyzwaniem. Za drugim razem, przejmując od matki pozytywną emocję, odważnie przemierzyło dystans dzielący je od zabawki. W obu przypadkach posłużyło się odniesieniem do twarzy matki, by ukierunkować sowje działanie. Za każdym razem przyswajało znaczenie, jakie matka nadawała doświadczeniu.

Bertrand Cramer, Co wyrośnie z naszych dzieci?, Wydawnictwo Nisza, strona 107.

pikfe

P.S. A Francję z pewnością uzupełnię.